Lange afstanden tussen buren waren in het Emsland zelfs toen nog geen probleem. Integendeel: de solidariteit tussen wijken in het ooit dunbevolkte en arme Emsland legde de basis voor een bloeiende economische en toeristische regio.

Maar laten we nog eens terugkijken: het Emslandplan werd in 1950 door de Duitse Bondsdag aangenomen met als doel het toen nog achtergebleven Emsland op hetzelfde niveau van de levensstandaard als de Bondsrepubliek te brengen. 

En de inwoners van Emsland hebben deze steun succesvol benut – mede dankzij hun sterke gemeenschapszin. Behulpzaamheid bevorderde saamhorigheid en andersom; grote betrokkenheid leidde tot vrijwilligerswerk; en al deze nuchtere eigenschappen dragen bij aan het sterke gevoel van saamhorigheid onder de lokale bevolking. En dat is iets wat onze gasten ook kunnen ervaren.

De geschiedenis van de mensen en het veen wordt levendig gedocumenteerd en gepresenteerd in de musea van het Emsland, bijvoorbeeld in het Emsland-Heidemuseum en het Emslandmuseum Lingen. Maar vooral in de vele authentieke dorpshuizen is het sterke saamhorigheidsgevoel en het intacte verenigingsleven zichtbaar en te ervaren voor bezoekers.

De inwoners van Emsland spreken bij voorkeur Nederduits. Deze traditionele, eenvoudige taal wordt tegenwoordig nog steeds gebruikt voor communicatie, vooral in de dorpen. En om ervoor te zorgen dat de ‘Emslandse taal’ behouden blijft, wordt het ‘Platt proten’ gecultiveerd. Bijvoorbeeld in veel theatervoorstellingen die in werkgroepen worden georganiseerd, meestal op vrijwillige basis. En gasten en bezoekers zijn altijd welkom volgens het motto “Kiek mol weer in!”.